X
تبلیغات
رایتل

نفرین بر صهیونیسم

ذکر تعجیل فرج رمز نجات بشر است مابرآنیم که این ذکر جهانی بشود

جمعه 13 اسفند‌ماه سال 1389 ساعت 09:28 ب.ظ

خشونت بسیار زیاد وهابی ها

خشونت فوق العاده وهّابى هاى افراطى، چیزى نیست که بر کسى پوشیده و پنهان باشد. کشتارى که وهّابیّت در طول عمر خود از مسلمانان ـ نه کفّار حربى! ـ کرده، بسیار وحشتناک است.

سیل خونى که در شهر کربلا از شیعیان به راه انداختند، و غارت اموال، و ویرانگرى شهر کربلا را همه به خاطر دارند.

و از آن عجیب تر، کشتار هولناک طائف و خونریزى وسیع از اهل سنّت آن سامان بود.


این ها نشان مى دهد که خشونت در جوهر تعلیمات وهّابیّت است، و دلیل آن همان برداشت غلطى است که از کفر و ایمان و توحید و شرک دارند و به آسانى هر کس را متّهم به شرک مى کنند و به دنبال آن اباحه دماء و اموال است که به خواست خدا شرح آن خواهد آمد.

امام وهّابیان ـ طبق اسناد قطعى که به آن اشاره خواهیم کرد ـ مسلمانان عصر ما را به دو دلیل از مشرکان عصر جاهلیّت بدتر مى شمرد و با چنین قضاوتى معلوم است، آنها چه بر سر مسلمانان خواهند آورد، نیازى به مراجعه تاریخ نیست، نگاهى به عصر خودمان بیندازیم.

از جمله میوه هاى تلخ این شجره خشونت، در عصر ما «طالبان» و «سپاه صحابه» و بعضى از گروه هاى دیگر مانند «القاعده» هستند و دیدیم که هر کدام از این ها چه تصویر زشتى از اسلام در اذهان جهانیان ترسیم کردند و ضربه اى را که آنها به اسلام که در حال پیشروى در جهان است، وارد آوردند ضربه اى جبران ناپذیر است.

اجازه دهید نخست کمى طالبان را بشناسیم.

در سال 1994 میلادى توّسط «ملاّ محمّد عمر» در قسمت جنوبى افغانستان در شهر «قندهار» تأسیس شد و از سال 1996 تا سال 2001 قسمت معظم کشور افغانستان را تحت سیطره خود داشت.

حرکت اوّلیه طالبان به صورت ضعیف در سال هاى بین 1979 تا 1985 شکل گرفت. در آن ایّام میان افغانستان و شوروى جنگ در گرفته بود و هرج و مرجى که در فضاى افغانستان حاکم بود، فرصتى را براى حرکت طالبان بوجود آورده بود.
در دهه 1980 میلادى افغانستان توسّط اتّحادیه جماهیر شوروى به تسخیر درآمد و در طىّ این نبرد، نیروهاى مجاهدین افغانستان توسط آمریکا حمایت مى شدند، ولى سلطه شوروى بر افغانستان دیرى نپایید.

بعد از عقب نشینى نیروهاى شوروى در سال 1989 میلادى از شهرهایى نظیر «ازبک» و «تاجیک» گروه هاى کوچک دیگرى نیز به قدرتى نسبى دست یافتند. در همین ایّام بود که نیروى طالبان خود را به عنوان «اسلام خواهان» معرّفى کردند.

آنها که اکثر از نژاد «پشتو» بودند، تصمیم گرفتند که بار دیگر حکومت مرکزى را در کابل تسخیر کنند و در طىّ این مدّت از ناحیه آمریکا تأمین تسلیحاتى مى شدند!

در بدو این حرکت هزاران نفر از مردان جوان که اکثر آنها در اردوى حفاظتى آوارگان به سر مى بردند و نیز افراد یتیم و بى سرپرست بسیارى به این گروه پیوستند.

طالبان خود را به عنوان لشکر صلح! معرّفى کردند و افراد بسیارى که بیشتر پشتو بودند و از جنگ هاى سابق و هرج و مرجى که بر این کشور حاکم بود، خسته شده بودند این گروه را حمایت مى کردند; در حالى که بسیارى از افراد طالبان در مدارس وهّابیّون افراطى در پاکستان پرورش یافته بودند.

طالبان جنگ خود را در سال هاى 1994 تا 1995 در قسمت تسخیر کابل سعى کردند تا آن که در سال 1996 کابل را به تصرّف خود درآوردند، که نتیجه آن از بین رفتن 50000 نفر بود! «برهان الدین ربّانى» و «گلبدین حکمتیار» به سمت شمال کشور فرار کردند و طالبان نیز بعد از اشغال کابل «محمّد نجیب الله» را که از طرف شوروى در آنجا فعّالیّت مى کرد، اعدام کردند.

در این ایّام بود که طالبان قوانین خشک مذهبى وهّابى هاى افراطى را به مرحله اجرا درآوردند.

ملاّ محمّد عمر که بالاترین عضو در نیروى طالبان بود شورایى را تأسیس کرد که متشکّل از اعضاى بالارتبه طالبان بود و قانون نهایى فقط با تصویب «ملاّ محمد» به مرحله اجرا در مى آمد!

طالبان از طریق رادیوى کابل و توسّط بلندگوهایى که بر روى کامیون ها مستقر کرده بودند، قوانین خود را به گوش ساکنین مى رساندند، آنها سینماها و تئاترها را تعطیل کردند و مردان را با ضرب شلاّق مجبور به اقامه نماز در مساجد مى کردند. مدارس دخترانه را تعطیل نمودند و کارکردن زنان در خارج از خانه نیز ممنوع گشت. در نتیجه اکثر اعضاى بیمارستان ها از کار برکنار شدند. این در حالى بود که بسیارى از زنان، مردان خود را در جنگ از دست داده بودند و از تأمین معاش خود عاجز بودند.

طالبان بدون تشکیل دادگاه، افراد مجرم را مجازات مى کردند و مانند گوسفند سر مى بریدند، براى آنها مهم نبود چه کسى را مى کشتند، شیعه یا سنّى، هر کس مخالف آنها بود از دم تیغ مى گذراندند.

رژیم طالبان مکان امنى براى «اسامه بن لادن» ایجاد کرده بود، چرا که او در دهه 1980 به نفع افغانستان بر ضدّ رژیم شوروى اقدامات زیادى انجام داده بود و در پایان همین نبرد بود که او گروه «القاعده» را تأسیس کرد و گروه القاعده در حفظ طالبان اهتمام به سزایى داشت و همگام با طالبان با نیروى ائتلاف شمال در نبرد بود.

«بن لادن» کسى بود که آمریکایى ها او را به عنوان تروریستى با نبوغ و خوش استعداد تشخیص داده بودند چرا که در سال 1998 به سفارت آمریکا در کنیا و تانزانیا حمله کرده بود که در نتیجه حدود 250 یا 190 نفر کشته و بیش از 1400 نفر زخمى شدند!

به گفته آمریکایى ها حمله 11 سپتامبر هم توسّط بن لادن انجام شده بود و بدیهى بود که آمریکا «اسامه» را از «طالبان» طلب کند ولى رهبر طالبان این خواسته را هرگز نپذیرفت چرا که او وامدار «بن لادن» بود، و او را حافظ منافع خود مى دانست.

در ماه اکتبر آمریکا حمله خود را بر ضدّ تروریسم آغاز کرد و در نتیجه قسمتى از حمله خود را به طالبان و القاعده معطوف داشت و انگلیس هم او را همراهى مى کرد. در این هنگام نیروى ائتلاف شمال نیز به حرکتى بر ضدّ طالبان دست زد که از طرف آمریکا نیز حمایت مى شد و کابل و سایر شهرهاى مهم را به تصرّف درآوردند و در نتیجه در همان سال طالبان نیروى مقاومت خود را از دست داد و سرانجام در همان سال «هرات» را نیز واگذار کرد.

طالبان در زمان اوج قدرت خود، از ناحیه کشورهایى نظیر پاکستان، عربستان سعودى و آمریکا حمایت مى شدند، ولى این حمایت دیرى نپایید.

بنابر تخمین ها، جنبش طالبان در سال هاى 1995 و 1996 براى تداوم فعّالیّت ها و عملیّات خود، سالانه به 70 میلیون دلار نیاز داشته اند. به نوشته نشریّه هندى «تحلیل استراتژیک» بخش اعظم این بودجه از طریق عربستان سعودى تأمین مى گردید. هفته نامه نیوزویک در یکى از گزارش هاى خود پیرامون این موضوع مى نویسد: ریاض مهم ترین منبع مالى جنبش طالبان است!

«ملاّ محمّد عمر» رهبر گروه طالبان در یک سفر به عربستان سعودى با مقامات بلند پایه این کشور دیدار و گفت و گو کرد و ریاض هم مبلغ 10 میلیون دلار کمک در اختیار گروه تحت امر وى قرار داد، تا به خشونت هاى بى حساب خود ادامه دهند، ولى همان گونه که اشاره شد بعدها همه به آنها پشت کردند و حکومت طالبان به تاریخ سپرده شد.(1)

به هر حال به سبب خشونت هاى بى حساب طالبان، وقتى آمریکایى ها که خود از سردمداران خشونت در جهان هستند، به آنها حمله کردند نه تنها کسى از طالبان دفاع نکرد بلکه به سقوط آنها کمک کردند، و با تمام مشکلاتى که آمریکایى هاى استعمارگر براى مردم افغانستان به وجود آوردند، مردم افغان آنها را بر طالبان ترجیح دادند، چرا که فکر مى کردند خشونت طالبان از خشونت آمریکایى ها بیش تر است.

همان گونه که گفتیم طالبان زنان و دختران را به کلّى از تحصیل بازداشتند، و با هر گونه مظاهر زندگى جدید، هر چند مفید و مثبت بود به مبارزه برخاستند و همه آن ها را «بدعت» مى شمردند.

آن ها در حالى که افراد را به خاطر نداشتن ریش هاى بلند سرزنش و گاه بازداشت مى کردند، کشت تریاک را در افغانستان گسترش دادند و به قاچاق موادّ مخدّر کمک شایانى کردند، در عین حال حتّى کشیدن سیگار را حرام مى دانستند! و این به خاطر آن بود که درآمد مهمّى از کشت و قاچاق تریاک داشتند و با آن سلاح تهیّه مى کردند و برادران دینى خود را مى کشتند و هیچ کس نمى داند چگونه این تضادّ عملى را توجیه مى کردند: کشیدن سیگار حرام، گذاردن ریش هاى بلند لازم، امّا کِشت و قاچاق موادّ حرامى مثل تریاک به طور گسترده جایز!

نظرات (1)
+ نیکمل
اسلام اعلیکم ورحمت الله وبرکات...
اما بعد،،، برادر ګرامی،، واقیعاآ ملومات شما تقریبآ ۹۷ در ۱۰۰ درست است، آفرین به دانش اطلاعات شما، موفق باشید،، برای بعضی مسایل دیګر میتواتید به این ادرس با ما شریک شوید،، با احترام،
mnekmal15@yahoo.com
پنج‌شنبه 22 تیر‌ماه سال 1391 ساعت 01:30 ب.ظ
امتیاز: 0 0
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
پست الکترونیک : عدم نمایش ایمیل بعد از درج
وب/وبلاگ :